Nowe perspektywy przeciwdziałaniu wykluczeniu społecznemu.  

Rosnąca wiedza i uznanie dla ekonomii społecznej w Europie spowodowały zainteresowanie tą koncepcją również w Polsce. Dla wielu środowisk nie jest do końca jasne, co zawiera pojęcie „ekonomia społeczna”. Czy do instytucji ekonomii społecznej zalicza się funkcjonujące już w Polsce od 15 lat organizacje III sektora takie jak stowarzyszenia i fundacje, czy też jest to raczej nowa generacja podmiotów opartych o nowe formy prawne tj. centra integracji społecznej czy spółdzielnie socjalne. Jaki jest związek pomiędzy tymi podmiotami a funkcjonującymi już spółdzielniami pracy, towarzystwami ubezpieczeń wzajemnych czy kasami oszczędnościowo-pożyczkowymi, jaka jest w nich rola samych beneficjentów, uczestników czy użytkowników?

Nie jest to jednak przypadek, że to właśnie w Polsce, w Krakowie odbyła się w październiku 2004 r. II Europejska Konferencja Ekonomii Społecznej (pierwsza miała miejsce w Pradze) i że właśnie Polska mogła podjąć ok. 800 europejskich przedstawicieli organizacji III sektora, różnego typu przedsiębiorstw społecznych oraz przedstawicieli administracji lokalnej i rządów krajów europejskich. Konferencja ta pozwoliła na przyjrzenie się systemom prawnym dającym możliwości tworzenia nowych form przedsiębiorczości wykraczających poza klasyczne schematy i podejmujących wyzwania współczesności w krajach poszerzonej Europy. Dyskutowano o wpływie nowych form przedsiębiorczości na przeciwdziałanie wykluczeniu społecznemu, rozwój obszarów wiejskich i wspólnot lokalnych.

Obradujący na konferencji w Krakowie ministrowie różnych krajów przyjęli konkluzję, w której podkreślają konieczność uznania ekonomii społecznej przez wszystkie kraje członkowskie UE, podjęcie działań„ w kierunku utworzenia ministerstw ekonomii społecznej oraz jednoznaczne określenie ram prawnych do dopuszczalności pomocy publicznej w obszarze ekonomii społecznej.

Określono też cechy charakterystyczne dla podmiotów ekonomii społecznej, z których najistotniejsze to podejmowanie działań„ ekonomicznych zorientowanych na zaspokojenie potrzeb osób tworzących podmioty ekonomii społecznej a nie na podział zysku. Wypracowane zyski inwestowane są ponownie w rozwój zasobów ludzkich i rozwój wspólnoty. Użytkownicy sprawują kontrolę nad funkcjonowaniem instytucji oraz uczestniczą w jej zarządzaniu.

Rozwój różnorodnych form prawnych ekonomii społecznej w krajach Unii Europejskiej może poważnie wesprzeć proces budowania przejścia od promowanej przez dziesięciolecia idei państwa opiekuńczego „welfare state” do nowych form aktywizacji dających możliwości pracy zamiast zasiłku. Dotyczy to szczególnie grup zagrożonych wykluczeniem społecznym, co wiąże się z długotrwałym bezrobociem, bezdomnością, uzależnieniem czy izolacją społeczną.

Podobne kwestie rozpatrywano w Poznaniu w czasie konferencji pt. „Kształtowanie nowej polityki społecznej w Polsce” zorganizowanej przez Fundację Barka w styczniu 2004 r. Poruszano tam kwestie rozwoju programów edukacyjnych, przedsiębiorczych i budownictwa socjalnego dla osób bezrobotnych oraz o niskich dochodach. 

 Pobierz pełną treść 73.27 Kb

Autor: Tomasz Sadowski